Navigation

De verkiezingsuitslag en het vertrouwen dat kiezers hebben in de politiek heeft zeer veel met elkaar te maken. Als bijvoorbeeld de 'protest'stemmers zien dat na de verkiezingen oude coalities in nagenoeg dezelfde formatie verder 'regeren' krijgen zij al snel de neiging te reageren met: "Zie je het maakt toch niet uit wat je stemt." En hun motivatie om een volgende keer te stemmen loopt terug. Sommigen proberen het na weer 4 jaar oppositie opnieuw, maar velen van hen zijn dan inmiddels al afgehaakt. Degenen die gestemd hebben op de 'winnaars' verwachten dat er iets verandert, gebeurt dit niet dan vragen ze zich veelal af: "Waarom stem ik eigenlijk?"

De bewuste stemmers op een partij die verloren heeft echter, zullen vaak proberen bij een volgende verkiezing de verloren zetels terug te winnen door weer -en vaak massaler- hun stem uit te brengen op hun gehavende favorieten.

Zo kan de 'politieke macht' eigenlijk nauwelijks meer verschuiven. Als de 'plucheplakkers' voldoende saamhorigheid kunnen opbrengen en verschuivingen in het stemgedrag kunnen negeren, zal dit in hun voordeel zijn. De volgende verkiezing immers hebben zij extra steun van hun achterban te verwachten en het aantal 'proteststemmers' is afgenomen door demotivatie.

Zo moddert ons democratisch bestel maar door. Het zal pas veranderen als niet te negeren verschuivingen optreden zoals in Almere. Maar ook dan nog zullen de 'gevestigde' partijen proberen een reden te vinden de winnaar(s) uit te sluiten.

Politiek is een 'vak' hoor je dan. Je moet er de capaciteiten voor hebben en de ambitie. Dan kun je carrière maken! Gemeenteraad, Provinciale Staten, Tweede Kamer enz... Heel snel zie je dan dat een circuit ontstaat van mensen die elkaar steeds vaker tegenkomen en elkaar op een vrijgekomen baantje wijzen. Het is immers gemakkelijker om in een commissie met gelijkgestemden tot resultaten te komen. De landelijke politieke partijen bieden deze carrière-mogelijkheden in overvloed. En... als het totale proces ver genoeg gevorderd is, hoef je eigenlijk niet meer te luisteren naar wat er om je heen speelt en kun je gezamenlijk met je 'vrienden/collega's' je gang gaan.

De kiezer die dit ziet spreekt dan al gauw van een 'kliek' en geeft de pijp aan Maarten. Hij/zij stemt niet meer. Carrière-politici zijn er genoeg. Hoeveel gemeenteraadsleden zijn er nog die hun plaatselijke kiezers vertegenwoordigen, het beste met hun gemeente voorhebben en luisteren naar hun achterban?

Conclusie: Er kan alleen iets veranderen met 'politieke aardverschuivingen', die niet door de gevestigde politiek zijn te negeren. Dit vereist zeer veel 'proteststemmers' en juist dìe stemmers raken steeds meer ontmoedigd en stemmen niet meer.

De arrogantie van de macht is ontstaan.

Gerard van Broekhuijsen